رفتن به مطلب
  • سوالات تا این لحظه

    27,355

    پاسخ ها: 126,282

  • متخصصان فعال

    1. دکتر فریبا الماسی

      362 امتیاز

      5690 ارسال

      دکتر فریبا الماسی

    2. دکتر مرجان قاجار

      260 امتیاز

      5332 ارسال

      دکتر مرجان قاجار

    3. دکتر نوشین نظری

      387 امتیاز

      4817 ارسال

      دکتر نوشین نظری

    4. دکتر علی اصغر حلیمی

      243 امتیاز

      2243 ارسال

      دکتر علی اصغر حلیمی

    5. دکتر کتایون برجیس

      3 امتیاز

      1949 ارسال

      دکتر کتایون برجیس

  • اعضا تا این لحظه

    24,924

    بیشترین آمار آنلاین: 1,520

دکتر پرویز رزاقی

تعداد ارسال ها: 264

عضویت:

دنبال کنندگان

اعتبار در سایت

19

درجه کاربری

  1. دکتر پرویز رزاقی

    دوست عزیز در ابتدا باید دلایل این اختلال در این روابط جنسی بررسی شود. اینکه همسرتان دچار زودانزالی هستند یا اختلالات جنسی دیگر در این بین در هر کدام از شما مطرح باشد، یا اینکه عکس العمل طرفین در روابط مناسب نباشد که طرف مقابل ارضا نمی شود. گاهی زوجین آگاهی لازم نسبت به چگونگی روابط را ندارند و همین مساله هم باعث می شود در رسیدن به ارگاسم در زن یا انزال در مرد توجهی نشود. بنابراین صرفا با این توضیح کوتاهی که شما داده اید، نمی توان اظهار نظر دقیق کرد. باید حتما به یک روانشناس بالینی مراجعه کنید تا مسائل جنسی در خصوص خود و همسرتان مورد بررسی و ارزیابی قرار بگیرد. در ضمن توصیه می شود که حتما با همسرتان در این باره صحبت کنید که حین داشتن رابطه شما به ارگاسم نمی رسید. ممکن است او متوجه این موضوع نشده باشد. خیلی از خانم ها نقاط حساس و تحریک پذیر بدن خود را به خوبی نمی شناسند و به همین دلیل به دفعات کمتری به اوج لذت جنسی در رابطه زناشویی می رسند. این در حالی است که همسر آنها می تواند با ماساژ نقاط حساس بدن او مانند لاله گوش، نیپل، گونه، کلیتوریس و... باعث لذت بردن بیشتر خانم از رابطه جنسی شود. تکراری شدن نوع رابطه نیز برای برخی از زوج ها می تواند باعث کاهش لذت آنها از رابطه شود. در این صورت همسرتان می تواند به طریق مختلف به شما در رسیدن به ارگاسم کمک کند. اگر از حالا نخواهید این مشکل را حل کنید و میل به خودارضایی در شما تقویت شود به تدریج همین مساله باعث ایجاد فاصله عاطفی بین شما و همسرتان خواهد شد.
  2. دکتر پرویز رزاقی

    دوست عزیز در ابتدا باید دلایل این اختلال در این روابط جنسی بررسی شود چون ممکن است فرضا اختلالات جنسی در این بین در هر کدام از شما مطرح باشد، یا اینکه عکس العمل طرفین در روابط مناسب نباشد که طرف مقابل ارضا نمی شود. گاهی زوجین آگاهی لازم نسبت به چگونگی روابط را ندارند و همین مساله هم باعث می شود در رسیدن به ارگاسم در زن یا انزال در مرد توجهی نشود. بنابراین صرفا با این توضیح کوتاهی که شما داده اید، نمی توان اظهار نظر دقیق کرد. باید حتما به یک روانشناس بالینی مراجعه کنید تا مسائل جنسی در خصوص خود و همسرتان مورد بررسی و ارزیابی قرار بگیرد. در ضمن توصیه می شود که حتما با همسرتان در این باره صحبت کنید که حین داشتن رابطه شما به ارگاسم نمی رسید. ممکن است او متوجه این موضوع نشده باشد. تکراری شدن نوع رابطه نیز برای برخی از زوج ها می تواند باعث کاهش لذت آنها از رابطه شود. در این صورت همسرتان می تواند به طریق مختلف به شما در رسیدن به ارگاسم کمک کند. اگر از حالا نخواهید این مشکل را حل کنید در زمانی که به تمایلات جنسی نیاز پیدا کنید، میل به خودارضایی در شما تقویت می شود و به تدریج همین مساله باعث ایجاد فاصله عاطفی بین شما و همسرتان خواهد شد.
  3. دکتر پرویز رزاقی

    مادر عزیز اگر نمی‌تواند قطعا آموزش توالت رفتن به‌خوبی انجام نشده است یا اینکه والدین با او برخورد تندی داشتند که بچه این بخش از مراحل رشد خود را به‌ خوبی پشت سر نگذاشته است. بنابراین والدین باید روش خودشان را تغییر بدهند. اینجا باید والدین این احساس را که مقصر خود بچه است و او باید بتواند این کار را بکند، از خود دور سازند. چون مقصر ۱۰۰% آنها هستند. باید برای این مسئله بیشتر وقت بگذارند. توصیه من این است اول اینکه شرایط داخل دستشویی را به‌گونه‌ای فراهم بکنید که بچه به رفتن به آنجا علاقه‌مند بشود. در واقع دست شویی را آن طور که کودک دوست دارد تزئین کنید. خوشبو کننده‌ای که او دوست دارد در آنجا بزنید. یک لگن دستشویی با رنگی که کودک دوست دارد تهیه کنید و روی دستشویی بگذارید تا بچه بتواند به‌وسیله آن لگن روی دستشویی که شما از آن استفاده می‌کنید بنشیند. باید زمان تخلیه ادرار و مدفوع کودک را تقریبا محاسبه بکنید و خودتان او را به دستشویی ببرید. اغلب مادرها با شناختی که از ویژگی‌های شخصیتی کودکشان دارند می‌توانند زمانی را که بچه باید به دستشویی برود بفهمند. برای بردن کودک به دستشویی از روش پاداش و تشویق استفاده کنید. برای ایجاد رفتار سالم روش پاداش و تشویق اثرگذار است. به او بگویید هر وقت خودت به دستشویی بروی و این کار را انجام بدهی فلان جایزه را به تو می‌دهیم. از خشونت و دعوا و پرخاشگری بپرهیزید. مخصوصا زمانی که کودک لباسش را کثیف می‌کند. چون خشونت نه تنها کارساز نیست بلکه اوضاع را بدتر می‌کند. کودک را سرزنش نکنید و به او احساس گناه ندهید. زیرا بچه با این کارها شروع به مقاومت منفی و لجبازی می‌کند. گاهی اوقات نرفتن به دستشویی یک روش انتقام از والدین است. کودک نباید متوجه بشود که این کار شما را اذیت می‌کند. اگر رابطه عاطفی کودک با والدین نادرست باشد این مسئله کش پیدا می‌کند. زیرا کودک با این کار می‌خواهد از پدر یا مادرش انتقام بگیرد و به رفتار نادرست ادامه می‌دهد. در مقابل او خونسرد باشید و ناراحتی‌تان را پنهان کنید. نشان دادن حرص و جوش و ناراحتی ممکن است کودک را بیشتر خوشحال کند. پس با عدم واکنش اجازه ندهید کودک به آنچه می‌خواهد برسد. سپس باید رفتار سازنده را جایگزین این رفتار مخرب بکنید. می‌توانید برای کودک یک جدول تهیه کنید. هر وقت بچه به دستشویی رفت و مدفوع کرد برایش علامت بگذارید و وقتی علامت‌ ها ۲ یا ۳ تا شد به او جایزه بدهید. توجه داشته باشید جایزه باید مطلوب و دلخواه کودک باشد. می‌توانید مقداری برچسب تهیه کنید و روی کاشی دستشویی به ‌عنوان علامت بچسبانید که یعنی کودک به دستشویی رفته است. وقتی تعداد برچسب‌ها به یک عدد مناسب رسید به کودک پاداش بدهید. می‌ توانید برچسب‌ ها را به خود کودک بدهید تا روی دیوار دستشویی بچسباند. البته دقت کنید جایزه‌ ها باید روزانه باشند. یعنی نگذارید آخر هفته یک جایزه بزرگ‌تر تهیه کنید. جایزه‌ های کوچک ولی روزانه به او بدهید تا مجبور نباشد برای جایزه خیلی صبر کند. وقتی به کودک قول یک جایزه دیرهنگام را می‌دهید، هر چقدر هم که آن جایزه ارزنده باشد روی کودک تأثیر نمی‌گذارد. پس طوری برنامه ریزی کنید که بتوانید همان روز به کودک تان پاداش بدهید. وقتی کم کم به دستشویی رفتن عادت کرد می‌توانید فاصله بین پاداش‌ها را زیاد کنید و پس از مدتی دیگر پاداش ندهید. ولی باید بگذارید این رفتار در کودک درونی بشود آنگاه بدون پاداش و جایزه هم خود به خود دستشویی خواهد رفت. هر از گاهی هم یک پاداش غیر مستقیم به بچه بدهید. مثلا دارید با مادر بزرگش یا پدرش صحبت می‌کنید، طوری که بشنود بگویید: پسرم (اسمش را بگویید) امروز خودش از خواب بیدار شد و به دستشویی رفت. الان دارد تلویزیون می‌بیند و... یعنی کار خوب کودک را جلو خودش به یک نفر دیگر گزارش بدهید تا او بفهمد شما کار خوبش را دیدید. گزارش مثبت از رفتار بچه‌ها تأثیر بسیار خوب و سازنده‌ای در آنها دارد و اغلب باعث می‌شود رفتار درست ادامه پیدا ‌کند.
  4. دکتر پرویز رزاقی

    دوست عزیز بهتر است با یک متخصص صحبت کنید تا مشخص شود افسردگی دارید یا خیر. نشانه هایی مثل گریه زود هنگام، کرختی و ... میتواند از علائم افسردگی باشد. اگر به متخصص مراجعه نمیکنید میتوانید برای بهتر شدن حال روحیتان این کارها را انجام دهید: از فضای منزل خارج شوید و موقعیت های خود را تغییر دهید. ارتباط های اجتماعی خود را بیشتر کنید، میتوانید به مهمانی بروید یا مهمانی بگیرید. با خانواده خود در ارتباط باشید و خود را از تنهایی دور کنید. از افرادی که اهل گله و شکایت هستند و انرژی منفی دارند دوری کنید و در عوض ارتباط سالم با افرادی که نگاه مثبت به زندگی دارند برقرار کنید. خودتان مثبت اندیشی کنید مثلا به اتفاقات خوب زندگیتان فکر کنید حتی در مورد دوره بارداریتان، مثلا به خودتان بگویید چقدر خوشبختم که بچه سالمی دارم و تمام تلاشم را میکنم که او را به بهترین نحو بار بیاورم. ورزش های بارداری را زیر نظر متخصص زنانتان انجام دهید تا به آرامش برسید.
  5. دکتر پرویز رزاقی

    مادر گرامی لجبازی به عنوان یک ویژگی خلقی شناخته می شود که بچه ها در ارتباط با دیگران از این ویژگی بهره می برند و ابراز وجود خودشان و گاهی حس استقلال طلبیشان را با رفتارهای لجبازی نشان می دهند. بنابراین شما باید این گونه رفتارها را جزوی از فرآیندهای رشدی آن ها تلقی کنید و نگران این حالت ها نباشید. بهتر است شما رفتار لجبازی فرزندتان را نادیده بگیرید و هیچ توجهی به آن رفتارها نداشته باشید. از گفتن عباراتی مثل تو چرا این جوری می کنی و این چه رفتاری است که تو انجام می دهی خودداری کنید. در واقع به نوعی با نادیده گرفتن رفتار لجبازی، آن رفتار را خاموش کنید. قابل توجه است که به کار بردن این روش ها برای حل این مشکل در هر فرزند متفاوت است و ممکن است زمان های متفاوت و متعددی برای اصلاح رفتارشان وجود داشته باشد. صبوری، آرامش، عدم توجه به رفتارهای لجبازی فرزند از مواردی است که شما باید سرلوحه کار خود قرار دهید.
  6. دکتر پرویز رزاقی

    بله مادر عزیز مقداری برای حرف زدن دیر شده است. ابتدا بررسی هایی لازم است، آیا در زمان بارداری دچار استرس و اضطراب بودید؟ آیا در اقوام سابقه تاخیر به حرف آمدن هست یا خیر؟ سعی کنید آرام آرام فرزندانتان را وادار کنید به جای بیان آواها، کلمه به کار ببرند. این طور که وقتی درخواستی را با آوا از شما خواستند و شما منظور را فهمیدید خواسته‌شان را پاسخ ندهید تا کلمه را به شما بگویند اگر پاسخ مثبت دادید رفتار حرف نزدن را در آن ها تقویت کرده‌اید. در نهایت میتوانید از یک گفتار درمانگر مشورت بگیرید.
  7. دکتر پرویز رزاقی

    دوست عزیز بهترین راه، ایجاد ارتباط خوب و موثر با همسر است تا بتوانید با گفت و گو مشکل را حل کنید. بهتر است به هر شکلی شده او را نزد مشاوره ببرید نه با این دیدگاه که تو مشکل داری بلکه با این دیدگاه که بتوانیم رابطه مان را خوب کنیم. همچنین بعضی از رفتارها برانگیزاننده است و تمایل همسر را زیاد می کند بهتر است اینجور کارها را انجام دهید. حساسیت های همسر را شناسایی کنید و آنها را رعایت کنید. همچنین گاهی افراد آگاهانه دست به این کارها می زنند و شغل و ... بهانه است. حتما باید مشکل روانشناختی شناسایی شود تا مشخص شود چرا این مشکل پیش آمده است. حتما مراجعه کنید تا با مشاوره درست و صحیح زندگی در مرحله سقوط قرار نگیرید.
  8. دکتر پرویز رزاقی

    مادر عزیز برای بهبود شرایط نکاتی وجود دارد که باید رعایت شود: 1- ابتدا سعی کنید غذاها به خصوص غذاهایی که کودک قبلا به آن ها تمایل داشته را در اطراف او قرار دهید. 2- به هیچ عنوان نباید به کودک تذکر داده شود که از غذا بخورد. اما والدین از غذای موجود در حضور کودک استفاده کنند. 3- پیام های کلامی مبنی بر اینکه غذا بخور تا بزرگ شوی نباید به کودک داده شود. 4- شرایطی را فراهم آورید که کودک غذاهایی را که دوست دارد، حداقل یک قاشق میل کند. 5- از روش بازی استفاده کنید. مثلا می خواهی یک قاشق بخوریم ببینیم چه مزه ای می دهد؟ 6- به هیچ عنوان در پشت تلفن و یا در هنگام صحبت با دیگران در حضور کودک ذکر نشود که غذا نمی خورد. 7- سعی کنید کودک را در میان گروه هم سن خود قرار دهید تا شاید کودک با دیدن همسالان خود به غذا خوردن ترغیب شود. 8- بین غذا (مثلا سوپ و شیر) فاصله انداخته تا کودک احساس گرسنگی کند و به غذای معمولی روی آورد. 9- در صورت خوردن غذا به او جایزه بدهید. 10- از هر گونه خشونت و دعوا خودداری کنید.
  9. دکتر پرویز رزاقی

    دوست عزیز موقعیت هایی که باعث می شود بیشتر این کار را انجام دهید شناسایی کنید. اگر دیدن فیلم یا تصاویر باعث بروز این حالت می شود یا در ساعت هایی خاصی از روز بیشتر اقدام به این عمل می کنید، در این مواقع سرگرم کار دیگری شوید. سعی کنید از موقعیت تنها بودن به شدت پرهیز کنید. تنهایی برای عمل خودارضایی خیلی اغوا کننده است. زمانی که چنین تفکری در ذهتان شکل می گیرد، برای پیاده روی یا خرید از خانه بیرون بروید یا اینکه به دوستتان زنگ بزنید و با او صحبت کنید. حتما یک سرگرمی جدید پیدا و یا شروع به یادگیری یک مهارت جدید کنید. از نظر تغذیه ای مصرف خوراکی هایی که باعث افزایش میل جنسی می شود، کاهش دهید، حتما سرگرم فعالیت ورزشی شوید.
  10. دکتر پرویز رزاقی

    مادر عزیز بهتر است فاکتورهای دیگر مثل عدم تمرکز، ناآرام بودن و بیقراری را هم در فرزندتان بررسی کنید. ببینید آیا آستانه توجه فرزندتان پایین است یعنی هر صدایی توجه فرزند را به خودش جلب می کند، آیا رفتارهای پر خطر دیگر مانند دویدن بدون توجه، عدم حوصله برای شنیدن داستان را دارد یا خیر. اگر 4 یا 5 فاکتور را داشته باشد ظاهرا بچه بیش فعال است که برای ارزیابی دقیق باید توسط روانشناس معاینه شود.
  11. دکتر پرویز رزاقی

    مادر عزیز معمولا گرایش بچه ها در این سن به سمت کنجکاوی و شناسایی اعضای تناسلی است و این یک رفتار رایج در این گروه سنی است. با دست زدن و دستکاری اعضای خصوصی سعی در شناسایی هویت جنسی خود دارد. از طرف دیگر گاهی اوقات دست زدن به اعضای خصوصی توسط کودک در این سن باعث لذت درونی کودک میشود که متفاوت از لذت دوره بزرگسالی است یعنی کودک، به نوعی لذت و احساس رضایت مندی دست پیدا میکند. برای کاهش و درمان این کار بهتر است موقعیت هایی که فرزند دست به اندامش میزند را شناسایی کنید مثلا قبل از خواب، هنگام تنهایی، زمانی که لباس زیر ندارد و ... که در بچه ها متفاوت است یعنی والدین به خصوص شما مادر عزیز باید دقت بیشتری در شناسایی این مورد داشته باشید. بعد از شناسایی باید با جا به جا سازی به معطوف کردن ذهن کودک به چیزهای دیگر بپردازید و به نحوی کودک را از این کار دور کنید. در این جا مدیریت و نظارت شما بسیار تاثیر گذار است و باید زمان زیادی را برای این کار صرف کنید. هرگز کودک را تنبیه و دعوا نکنید. به او نگویید اگر این کار را کنی بدنت مریض میشود و نگذارید کودک لباس های تنگ بپوشد. عامل مهم و اصلی در ترک این رفتار عادتی دور کردن ذهن فرزند از این عمل است.
  12. دکتر پرویز رزاقی

    مادر گرامی لجبازی به عنوان یک ویژگی خلقی شناخته می شود که بچه ها در ارتباط با دیگران از این ویژگی بهره می برند و ابراز وجود خودشان و گاهی حس استقلال طلبیشان را با رفتارهای لجبازی نشان می دهند. بنابراین شما باید این گونه رفتارها را جزوی از فرآیندهای رشدی آن ها تلقی کنید و نگران این حالت ها نباشید. بهتر است شما رفتار لجبازی فرزندتان را نادیده بگیرید و هیچ توجهی به آن رفتارها نداشته باشید. از گفتن عباراتی مثل تو چرا این جوری می کنی و این چه رفتاری است که تو انجام می دهی خودداری کنید.در واقع به نوعی با نادیده گرفتن رفتار لجبازی، آن رفتار را خاموش کنید. قابل توجه است که به کار بردن این روش ها برای حل این مشکل در هر فرزند متفاوت است و ممکن است زمان های متفاوت و متعددی برای اصلاح رفتارشان وجود داشته باشد. صبوری، آرامش، عدم توجه به رفتارهای لجبازی فرزند از مواردی است که شما باید سرلوحه کار خود قرار دهید.
  13. دکتر پرویز رزاقی

    مادر عزیز رفتاری است که در بین بچه ها دیده میشود ویژگی های خلقی اش به گونه ای است که میزان سازگاری اش در موقعیت های مختلف بالا است. مادر سعی کند میزان ماندگاریش با فرزند را بیشتر کند خدمات بیشتری به او بدهد. برای آرامش مادر بهتر است از بردن فرزند در محیط هایی که مادر نیست مانند خانه اقوام خودداری کنید. بچه باید ساعت بیشتری را با مادر خود باشد.
  14. دکتر پرویز رزاقی

    مادر عزیز به کودک دیکته نکنید که حتما این جمله را بگو. در منزل با صدای بلند و شمرده صحبت کنید. جلوی کودک نقش بازی کنید مثلا پدر به شما بگوید آب و شما بگویید آب چی؟ و بعد پدر جمله بندی خود را کامل کند و بگوید من آب میخوام طوری که کودک این گفتگوی شما را ببیند. هدف ما از این کار این است که این نقش بازی کردن در یادگیری کودک تاثیر دارد. در مورد خود فرزند نیز همین عمل را انجام دهید به درخواست های تک کلمه ای کودک پاسخ ندهید وقتی گفت آب در اختیارش قرار ندهید به او کمک کنید تا جمله اش را کامل کند زیرا اگر به یکی از خواسته های تک کلمه ای کودک پاسخ مثبت دهید فرزند را در همین مرحله نگه میدارید.
  15. دکتر پرویز رزاقی

    مادر عزیز ارزیابی های دقیقتری در مورد هوش، میزان موفقیت تحصیلی و استرس باید توسط روانشناس به عمل آورده شود. بهتر است شما حس منفی درباره افت تحصیلی به کودک ندهید و آن حس را تقویت نکنید. در مورد کم گرفتن نمره با بچه صحبت نکنید. کودک را متوجه توانمندی هایش بکنید. تلاش کنید برای ایجاد حداقل رفتارهایی که فرزند در آن موفق است. باید کمک کنید تا احساس لذت بردن و رضایت در کودک ایجاد و تقویت شود. نکته قابل تامل این است که بسیاری از این رفتارها پرخاشگری و ... میتواند مربوط به جلب توجه و احساس کمبود محبت شود. اگر از منظر کودک ببینیم متوجه میشویم که اون بسیاری از توجه و محبت را با برادر کوچکش در خانه تقسیم کرده که این مسئله میتواند منجر به آسیب روحی و روانی و تفکرات غیر منطقی شود. مادر عزیز بهتر است از این دیگاه هم مشکل را بررسی کنید.
اعضا تا این لحظه: 24,924
سوالات تا این لحظه 27,355
جواب ها تا این لحظه 126,282

متخصصان فعال

  1. دکتر فریبا الماسی

    362 امتیاز

    5690 ارسال

    دکتر فریبا الماسی

  2. دکتر مرجان قاجار

    260 امتیاز

    5332 ارسال

    دکتر مرجان قاجار

  3. دکتر نوشین نظری

    387 امتیاز

    4817 ارسال

    دکتر نوشین نظری

  4. دکتر علی اصغر حلیمی

    243 امتیاز

    2243 ارسال

    دکتر علی اصغر حلیمی

  5. دکتر کتایون برجیس

    3 امتیاز

    1949 ارسال

    دکتر کتایون برجیس

×